یکی از مهم ترین جلوههای کالایی سازی دانشگاه و علم، در یکی دو سال اخیر، برگزاری سخنرانی ها و کارگاههای علمی به صورت پولی بوده است. به برکت رشد استارتآپها، برخی سایت ها در زمینه صدور بلیت برای سخنرانیها فعال شدهاند. این امر، مدیریت پولی چنین همایشهایی را تسهیل کرده است. تیم برگزارکننده سخنرانی یا کارگاه، ابتدا اکانتی را در یکی از این سایتها ایجاد کرده و سپس از طریق لینک ثبت نام، متقاضیان را به سمت انجام فرایند ثبت نام و واریز مبلغ همایش هدایت می کنند. خیلی شیک و مجلسی!به این ترتیب همه علاقهمندان شرکت در همایش، کارگاه یا سخنرانی مزبور، مکلف به پرداخت وجه ثبتنام هستند. این موضوع آن چنان معمول و هنجاری شده است که در مواقع استثنا، برای تشویق به حضور، «رایگان بودن» همایش، برجسته می شود.به فراخور موضوع رساله خود، چند روز پیش در یکی از چنین کارگاههای پولی شرکت کردم. این رویداد از سوی یک پژوهشگاه وابسته به یکی از وزارتخانههای نسبتاً متمول برگزار می شد. موضوع کارگاه، مرتبط با یکی از طرحهای کلان ملی این پژوهشگاه بود. دو نکته جالب در برگزاری این رویداد پولی توجه مرا جلب کرد:- کارگاه! منحصر به اطلاع رسانی درباره کارهای انجام شده توسط مجریان و مدیران پروژه بود.- یکی از توصیههای سیاستی پروژه، فرهنگسازی، اطلاعرسانی عمومی و تربیت نیروی انسانی متخصص در زمینه موضوع پروژه بود. این نمو

ربع قرن پیش، دکتر رضامنصوری، استاد فیزیک دانشگاه شریف و رئيس وقت انجمن فیزیک ایران، در یک سفر علمی به کشور هند از انیستیتوی تاتای این کشور بازدید داشته و با برخی از دانشمندان آن گفتگو کرده است. آنچه در فایل زیر خواهید خواند گزارش جالب ایشان از این سفر است. نویسنده در جای جای گزارش وضعیت علمی به ویژه از نظر سبک رفتاری دانشگران دو کشور را مقایسه می کند. کاش خود استاد منصوری بار دیگر به این گزارش برگردند و درباره تغییرات روی داده در جامعه علم ورزی ایران بنویسند و بنویسند چقدر از حسرتهای علمی آن سفر، امروز رفع شده است.فایل گزارش سفر علمی دکتر رضا منصوری به انیستیتو تاتای هند منبع: مجله رهیافت، زمستان ۱۳۷۱ برچسبها: رضا منصوری, توسعه علمی, هند + نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۹/۲۶ساعت 22:28 توسط بیات |